Ang sakit sakit sa pakiramdam na pinagpalit ka no? Yung malalaman mo na lang, isang araw, hindi ka na niya mahal kasi may dumating nang bago. Yung sa tingin niya eh, mas better sa’yo. Pero, alam ko, hindi niya mahihigitan yung mga ginawa at sinakripisiyo ko para sa’yo. Hanggang ngayon, hindi pa din mawalawala sa isip ko ‘to. Hindi ko magawang kalimutan kahit kaunti. Siguro nga, hindi talaga ako nakakalimot pagdating sa mga bagay na nakasakit sa akin ng sobra. Sana masaya ka sa decision na ginawa mo. Na pinakawalan mo ‘yung taong kayang isakripisiyo lahat lahat dahil mahal ka at ‘yung taong ipapahiya yung sarili wag ka lang mawala. Siyempre, hindi mo rin naman maiaalis sa’kin ang pagiging bitter. Kaya sana maramdaman mo ‘yung lahat ng sakit na pinaparamdam mo sa akin ngayon.
Sa dinamidami ng mga quotes na sinabi sa’kin ng mga kaibigan ko, ito na siguro ‘yung pinakatumatak sa’kin. Pakiramdam ko, tama din ‘yung nagbreak kami, kasi isa sa’min eh hindi pa ready for a really serious relationship. Na naghahanap pa din ng iba, yung walang sense of contentment. Hindi pa alam kung ano yung priorities niya. Marami rin naman akong natutunan kahit papaano, na mai-aapply ko sa susunod kong relationship kung may magkamali man. Kailangan ko ngayon? Gumising at tanggapin lahat ng nangyayari.
God has better plans for me.
Track Name: My letter to him
This was my letter to him a few days back. But I decided to revise it. Sorry if my voice is not that appealing. But the thought counts… Hmm, yeah. And yes, I’m still blaming myself.
I hope you take your time to listen to this…
Please do not reblog…
I thought my nightmare has ended. But I was wrong because it just started pala. I’m back to 0 yet again. I don’t know where or how to start again.
Isang text lang niya, wala na ulit lahat.
Kaya ko naman tiisin lahat ng sakit eh. Pero sana naman worth it lahat ng pagtitiis ko. Pakiramdam ko, ang ending nito, kailangan ko pa din mag move on at kalimutan lahat. Ayoko na muna isipin yun ngayon kasi tama na muna siguro yung hirap na nararanasan ko ngayon. Hindi ko maipapangako na maghihintay ako forever, kasi alam ko eventually I’ll get tired and give up. But as long as my feelings are there, hindi ako mag-give up.
Sobrang katangahan na. Pero, wala eh. Mahal ko.
Kung nababasa mo man to, sana mag-isip isip ka. I’ll give you all the time you need. It’s been a month already, Lemuel. Don’t keep me hangin’ for too long. Sana masaya ka. Kasi masaya akong nakikita kitang nakangiti at tumatawa. Pero yung hindi ko kaya eh yung may iba ka na. Sorry for being too selfish. But I don’t want to let you go just like that.
Pero siyempre, I’d ask them for advices. It doesn’t necessarily mean that I would depend on what they’d say… Para lang siyempre, matulungan nila ako, may idea ako how to start all over again. There’s really no easy way. Pero, malay natin diba, yung nagwork sa kanila baka mag work din sa’kin. But there’s no guarantee. In the end naman I’d still follow my own decisions naman :)
But still, thank you, anon :)
Hindi ko alam dapat kong maramdaman… Akala ko, nabawasan na yung nararamdaman ko para sa kanya after 2 weeks. Pero hindi pala. Parang walang nagbago, ganun pa rin. Umaasa pa din ako kahit alam kong wala na. Ayoko nitong nararamdaman ko. Nakakainis na. Gusto ko siyang makita at makausap ulit. Pero hindi ko magawa. At kailangan ko pigilan sarili ko. Hindi ako sanay na hindi siya nakakausap… Bakit kasi ganito.
Wala pa akong makausap… Pahingi kausap :(
The day I will never forget. The day that things were already clear to me. The day I have to start all over again. And the day that we ended things clearly.
It’s official. Ayaw na talaga niya. Para lang pala akong tanga na naghahabol sa wala. Sana hindi na lang niya pinatagal. Sana hindi na niya pinaabot sa point na pinahiya ko yung sarili ko. Naawa lang daw siya sa’kin kaya sinabi niyang aayusin namin. Putangina lang. Eh paano ba naman, may bago na pala. Hayup na ‘yan.
Ngayon? Pinipilit ko araw araw na hindi siya i-text. Kasi ayoko na malaman kung anong ginagawa niya at kung kasama ba niya yung babae niya kasi mas lalo lang akong masasaktan. Hangga’t maaari ayoko na siyang isipin. Ayoko na lang din isipin ‘yung “kami”. Ayoko na din maramdaman ‘tong nararamdaman kong sakit.
Sabi ko sa sarili ko, tama na. Dapat isipin ko naman ‘yung sarili ko. Masyado ko nang tino-torture sarili ko ng dahil sa isang lalaki. Gusto ko na lang mag focus sa sarili ko. Gusto kong iayos yung buhay ko. Gusto kong maibalik lahat ng nawala sa’kin ng dahil sa kanya.
Dadating yung araw na ikaw nalang yung madalas magttext. Dadating yung araw na yung mga pagkahaba habang reply niya sayo, ngayon hindi na umaabot ng 3 words. Malay mo isang araw, hindi na siya singsweet nung dati. Yung 10x na pagi-iloveyou niya sayo sa isang araw ngayon isang beses na lang, minsan nga hindi na. Yung pagaalala niya na, “Kumain ka na ba?” o kaya naman, “Okay ka lang ba?” Malay mo isang araw, hindi ka na niya tatanungin nun. Hindi na siya yung nakilala mo noon na sobrang caring at sobrang bait. Yung tao na nasasandalan mo, dahil madalas, puro away nalang kayo. Dadating yung araw na hindi niyo na gagawin yung mga bonding niyo noon kasi tinatamad daw siya. Yun bang, dumadating na sa puntong ikaw nalang yung umiintindi, ikaw nalang yung nage-effort, ikaw nalang yung umaako ng lahat. Dumadating sa puntong ikaw nalang yung nagmamahal. Pilit kang kumakapit, habang siya, bumibitaw na.
Kaya habang nandiyan siya, habang mahal ka niya, wag mong sayangin yung mga oras na yun. Wag mo siyang dedmahin kapag nageeffort siya sayo, wag mong dedmahin kapag nagiging sweet siya. Iappreciate mo lahat. Dahil hindi sa lahat ng pagkakataon, nasa magandang lagay yung relasyon niyo. Hindi habambuhay, puro sweet at saya lang. Mahalin mo siya. Dahil kung hindi mo papansinin, baka isang araw, mawala nalang siya at magsawa na.
Saw this post sa FB… Bigla na lang akong naiyak… Kasi, saktong sakto yung nangyari… Ayun, nagsawa. Tangina lang talaga ang heart breaking :’(
