Endless Possibilities
Sana, dumating ‘yung araw na masasabi ko ‘to. ‘Yung araw na buong buo na ‘yung tiwala ko sa sarili ko, na wala akong pakielam kung ano sasabihin ng tao sa’kin. Mga tao kasi ngayon, they’re all about the looks. I don’t even get the point of it. I mean, we all know na oo, attractive ang tao kung maganda o gwapo. But eventually, it will fade naman eh. Ah, ewan. Confidence booster, please?

Sana, dumating ‘yung araw na masasabi ko ‘to. ‘Yung araw na buong buo na ‘yung tiwala ko sa sarili ko, na wala akong pakielam kung ano sasabihin ng tao sa’kin. Mga tao kasi ngayon, they’re all about the looks. I don’t even get the point of it. I mean, we all know na oo, attractive ang tao kung maganda o gwapo. But eventually, it will fade naman eh. Ah, ewan.

Confidence booster, please?

‘Yung mga sandaling pinaparamdam niya sa’yo na hindi ka nag-try, when in the first place, eh ikaw lang ‘yung try ng try. Tapos sasabihin sa’yo na napapagod na siya, nahihirapan. Bakit, nararamdaman mo ba ‘yung nararamdaman ko ngayon? Higit pa ‘to sa nararamdaman mong pagod at hirap. Tapos, ibabasura ka pa, babalewalain. After ng lahat ng ginawa mo para sa kanya, ‘yun pa ‘yung ibibigay sa’yo in return. Kahit naman hindi suklian e, ‘wag lang ipamukha na wala kang kwenta. Grabe lang ‘yung mga taong ganito.

‘Yung mga sandaling pinaparamdam niya sa’yo na hindi ka nag-try, when in the first place, eh ikaw lang ‘yung try ng try. Tapos sasabihin sa’yo na napapagod na siya, nahihirapan. Bakit, nararamdaman mo ba ‘yung nararamdaman ko ngayon? Higit pa ‘to sa nararamdaman mong pagod at hirap. Tapos, ibabasura ka pa, babalewalain. After ng lahat ng ginawa mo para sa kanya, ‘yun pa ‘yung ibibigay sa’yo in return. Kahit naman hindi suklian e, ‘wag lang ipamukha na wala kang kwenta. Grabe lang ‘yung mga taong ganito.

Dadating ‘yung araw na mapapagod na ako at magsasawa sa pag intindi sa’yo. ‘Yung araw na wala na ‘yung taong takot na takot ka mawala at ‘yung taong mahal na mahal ka. Tandaan mo, hindi ako ‘yung nagkulang. Kasi, ginawa ko lahat ng makakaya ko para mag-stay ka. Pero binalewala mo lahat. Ikaw ‘yung nagtulak sa’kin para gawin ‘to. Lahat ng tao napapagod at may hangganan ang pagtitiis.

Dadating ‘yung araw na mapapagod na ako at magsasawa sa pag intindi sa’yo. ‘Yung araw na wala na ‘yung taong takot na takot ka mawala at ‘yung taong mahal na mahal ka. Tandaan mo, hindi ako ‘yung nagkulang. Kasi, ginawa ko lahat ng makakaya ko para mag-stay ka. Pero binalewala mo lahat. Ikaw ‘yung nagtulak sa’kin para gawin ‘to. Lahat ng tao napapagod at may hangganan ang pagtitiis.

The quote says it all. Hindi ko alam, pero ginagawa ko ‘to madalas. Natatakot kasi ako na kung kailan ako na-attach at minahal ko na ng sobra ‘yung tao tsaka sila mawawala at iiwanan na lang ako sa ere. Kasi pakiramdam ko, magiging comfortable siya na nasa tabi niya lang ako lagi. Kaya para sa akin ‘yung pagtutulak ko sa kanya palayo ‘yung paraan para hindi siya mawala, na andiyan pa din siya. Pero hindi eh. Maling mali. Natutunan ko na sa ganun na paraan mas lalo siyang lumalayo. Na dapat hanggang may oras kayo para sa isa’t isa, iparamdam mo sa kanya na mahal mo siya at kung ano ang halaga niya. Kasi malay mo, bukas, wala na siya. At least, alam mo na hindi ka nagkulang. Kung iwanan ka man niya, hindi ikaw ang nawalan, SIYA. Kasi hindi niya na-appreciate at pinahalagahan ‘yung taong minahal siya ng totoo.

The quote says it all. Hindi ko alam, pero ginagawa ko ‘to madalas. Natatakot kasi ako na kung kailan ako na-attach at minahal ko na ng sobra ‘yung tao tsaka sila mawawala at iiwanan na lang ako sa ere. Kasi pakiramdam ko, magiging comfortable siya na nasa tabi niya lang ako lagi. Kaya para sa akin ‘yung pagtutulak ko sa kanya palayo ‘yung paraan para hindi siya mawala, na andiyan pa din siya. Pero hindi eh. Maling mali. Natutunan ko na sa ganun na paraan mas lalo siyang lumalayo. Na dapat hanggang may oras kayo para sa isa’t isa, iparamdam mo sa kanya na mahal mo siya at kung ano ang halaga niya. Kasi malay mo, bukas, wala na siya. At least, alam mo na hindi ka nagkulang. Kung iwanan ka man niya, hindi ikaw ang nawalan, SIYA. Kasi hindi niya na-appreciate at pinahalagahan ‘yung taong minahal siya ng totoo.

Sabi nila, “Love is sweeter the second time around”. Pero, hindi ako naniniwala. Lalo na kung niloko ka nung partner mo at nasira na yung tiwala. Siyempre, andiyan ‘yung doubts na pagsisimulan ng away. Yung away na mauuwi sa sumbatan. Unless, bukal sa loob nung isa na kalimutan lahat. Pero, diba ang hirap makalimot ng masasakit na ginawa sa’yo nung taong pinagkakatiwalaan mo. Paranoid ka na kasi alam mong pwedeng mangyari ‘yung ginawa niya sa’yo dati at pwede ka niyang iwanan kahit kailan niya gusto. At siyempre, iba na ‘yung pagmamahal this time, pwedeng nabawasan na dun sa isa at minsan parang cold na. Eto ay aking mga konklusiyon lamang ngayon. Hindi din natin masasabi. Malay natin, maging okay din ang lahat sa huli… Sabi nila forgive and forget… Pero para sa’kin forgive and learn.

Sabi nila, “Love is sweeter the second time around”.

Pero, hindi ako naniniwala. Lalo na kung niloko ka nung partner mo at nasira na yung tiwala. Siyempre, andiyan ‘yung doubts na pagsisimulan ng away. Yung away na mauuwi sa sumbatan. Unless, bukal sa loob nung isa na kalimutan lahat. Pero, diba ang hirap makalimot ng masasakit na ginawa sa’yo nung taong pinagkakatiwalaan mo. Paranoid ka na kasi alam mong pwedeng mangyari ‘yung ginawa niya sa’yo dati at pwede ka niyang iwanan kahit kailan niya gusto. At siyempre, iba na ‘yung pagmamahal this time, pwedeng nabawasan na dun sa isa at minsan parang cold na. Eto ay aking mga konklusiyon lamang ngayon. Hindi din natin masasabi. Malay natin, maging okay din ang lahat sa huli…

Sabi nila forgive and forget… Pero para sa’kin forgive and learn.

Minsan, hindi mo maiiwasan ang pagre-reminisce. Oo, masarap mag reminisce, pero malulugmok ka lang, sinasaktan mo lang sarili mo. Para kang tanga pero binabasa mo paulit-ulit yung mga conversations niyo dati.Tapos bigla ka na lang malulungkot. At itatanong mo sa sarili mo “Anong nangyari at nagkanito?”… Na sa isang iglap… wala na lahat. Kung ano nga ba talaga nagawa mo na mali at iniwanan ka niya. Pero, may mga pagkakataon naman na hindi naman ikaw ‘yung nagkamali. May tao talagang naaakit, nagsasawa at gusto magtry ng bago. Kaya, kailangan natin tanggapin na may mga tao talagang temporary lang sa buhay natin. Tigilan mo na ‘yung pagre-remenisce, punasan mo ‘yung mga luha sa mata mo at subukan mong ngumiti. 

Minsan, hindi mo maiiwasan ang pagre-reminisce. Oo, masarap mag reminisce, pero malulugmok ka lang, sinasaktan mo lang sarili mo. Para kang tanga pero binabasa mo paulit-ulit yung mga conversations niyo dati.Tapos bigla ka na lang malulungkot. At itatanong mo sa sarili mo “Anong nangyari at nagkanito?”… Na sa isang iglap… wala na lahat. Kung ano nga ba talaga nagawa mo na mali at iniwanan ka niya. Pero, may mga pagkakataon naman na hindi naman ikaw ‘yung nagkamali. May tao talagang naaakit, nagsasawa at gusto magtry ng bago. Kaya, kailangan natin tanggapin na may mga tao talagang temporary lang sa buhay natin. Tigilan mo na ‘yung pagre-remenisce, punasan mo ‘yung mga luha sa mata mo at subukan mong ngumiti. 

April 25, 2013 Ito ‘yung araw na nagkabalikan kami.  Hindi ko alam kung ano dapat kong maramdaman. Siguro dapat, masaya ako kasi kami ulit. After ng 1 month kong paghihintay, pagtitiis at paghihirap… Kami na ulit. Binalikan niya na ako at sinabi niya na ulit ‘yung mga salitang “I love you”. Pero sa kasamaang palad, hindi ako masaya. Gusto kong sabihin na “Okay na ulit ang lahat.” Pero, hindi eh. Pakiramdam ko may mali at hindi ko alam kung ano ‘yun. Andiyan pa rin ‘yung doubts at takot. Na malay natin, dare lang ‘to kaya binalikan niya ako. O kaya naman nilalandi pa din siya nung babae. Hindi ko maintindihan, basta ang alam ko hindi na tulad ng dati. Gusto kong maging masaya pero hindi ko magawa. Sana dumating ‘yung araw na masasabi kong masaya na ako, masaya na kami. ‘Yung araw na kampante ako na ako lang ‘yung mahal niya.

April 25, 2013

Ito ‘yung araw na nagkabalikan kami. 

Hindi ko alam kung ano dapat kong maramdaman. Siguro dapat, masaya ako kasi kami ulit. After ng 1 month kong paghihintay, pagtitiis at paghihirap… Kami na ulit. Binalikan niya na ako at sinabi niya na ulit ‘yung mga salitang “I love you”. Pero sa kasamaang palad, hindi ako masaya. Gusto kong sabihin na “Okay na ulit ang lahat.” Pero, hindi eh. Pakiramdam ko may mali at hindi ko alam kung ano ‘yun. Andiyan pa rin ‘yung doubts at takot. Na malay natin, dare lang ‘to kaya binalikan niya ako. O kaya naman nilalandi pa din siya nung babae. Hindi ko maintindihan, basta ang alam ko hindi na tulad ng dati. Gusto kong maging masaya pero hindi ko magawa. Sana dumating ‘yung araw na masasabi kong masaya na ako, masaya na kami. ‘Yung araw na kampante ako na ako lang ‘yung mahal niya.

‘Yung kwento nating dalawa… Naaalala ko nung unang beses tayong nagkausap eh nung birthday ko nung freshman year natin… Binati mo ako, tapos nagpapalibre ka pa… Hanggang sa pag-uwi ko, nagchat ka pa sa’kin para bumati ulit… Hanggang sa naging araw araw na yung pagc-chat, yung pagt-text. Inaasar pa kita lagi dun sa isa kong kaibigan. Tapos lagi na tayo magkasabay pauwi… Yung kahit tayong dalawa lang okay lang… Hangga’t sa hinihintay mo na akong makasakay. Tapos tatawagan mo ako sa gabi. Kahit may kausap ako, binababa ko kasi alam kong tatawag ka. Unti unti akong napamahal sa’yo. Kahit na ikaw ‘yung taong kinaiinisan ko nung first day of school kasi ang yabang yabang mo. Sabi ko, “Impossibleng magustuhan ko ‘tong lalaki na ‘to. Ang yabang, ang panget pumorma at sobrang magkaiba ‘yung ugali namin.” Pero, wala eh. Isang araw, hindi ka na mawala sa isip ko. Sabi ko noon sa’yo, ayoko muna mag boyfriend kasi nga may naging ka MU ako nung summer tapos iniwanan ako bigla. Pero tinake ko ‘yung risk na ‘yun kasi akala ko iba ka. Tapos magugulat na lang yung mga kaibigan natin na bigla na lang tayong magho-holding hands. Na isang araw tayo na pala. Hiyang hiya pa ako nung gabing inamin ko sa’yo ‘yung nararamdaman ko. Natatakot ako kasi baka hindi ganun ‘yung nararamdaman mo para sa’kin. Tapos kinabukasan nung gabing ‘yun… Tinanong mo ako kung tayo na ba… Sinabi kong “OO” kahit na ang daming pumapasok sa isip ko. Na sayang yung friendship natin… Paano kapag nagbreak tayo? Paano tayo sa loob ng class? 4 years tayong magiging blockmates tapos ayun… Naaalala ko dati, hindi tayo mapaghiwalay. Yung halos araw araw tayong magkasama. Kahit sa classroom, kapag free time. Hindi tayo nagsa-sawa sa isa’t isa. ‘Yung mga panahon na wala tayong pakielam sa sasabihin ng mga taong nasa paligid natin, basta tayong dalawa eh, magkasama at masaya. Buong araw na tayong magkasama, paguwi magkausap pa din tayo o magkatext. Kahit walang kwenta yung pinaguusapan okay lang basta naririnig natin yung boses ng isa’t isa. ‘Yung mga trip nating dalawa na kinaiinisan na ng barkada natin, okay lang basta tawa tayo ng tawa. Hindi tayo makapaghintay kapag monthsary natin, ‘yung tipong nag-iipon pa tayong dalawa para lang may mairegalo sa isa’t isa. Aalis tayo kahit parehas tayong walang kapera pera. Tapos kahit lagi kitang inaaway, hindi mo ako matiis… Kukulitin mo pa din ako hangga’t magbati tayo. ‘Yung mga panahong sasabihin ko sa’yong “Break na tayo” kapag galit na galit ako. Gusto ko lang naman malaman kung ayaw mo talaga akong mawala. Kung pipigilan mo ba ako. Pero nitong mga huli… Nakasanayan mo na eh. Hangga’t sa naging normal na lang sa’tin dalawa ‘yung pagb-break. Ang dami kong beses na sinabing “Ayoko na pagod na pagod na akong intindihin ka, ang hirap hirap.” Pero I gave you all the chances I could. Kasi ang laki laki ng hirap mo sa’kin. Ang dami natin pinagdaanan na nakasurvive tayo. Pero, ngayon, hindi ko alam kung bakit hindi mo maibigay ‘yung chance na hinihingi ko sa’yo. ‘Yung pagkakataon na ipakita sa’yo kung paano nga ba talaga ako magmahal. Pero, ayaw mo na talaga. Hindi ko alam kung paano nawala ng bigla yung pagmamahal mo. Hindi ko alam kung paano mo nagawa sa’kin lahat ng maling nagawa mo. Ilang beses ko binigay tiwala ko. Pero sinira mo. Sobrang sakit kasi sa lahat ng tao, ikaw pa. ‘Yung nagiisang taong binigyan ko ng tiwala ko. Yung lalaking akala ko hindi ako kayang lokohin at pagsinungalingan. Alam ko nasakal kita, pasensya na, natatakot kasi akong bumagsak ka, ayokong mapabarkada ka sa mga taong may bisyo. Gusto ko maging maayos ka. Ayokong mawala ka sa tabi ko eh. Siguro, nasobrahan na.  Pero, diba nga sabi ko sa’yo… Kaya kong tiisin lahat ng sakit. Kaya kong kalimutan lahat. Pwede naman tayo ulit magsimula kahit mahirap. Pero yun na nga… Hindi ka sigurado sa kahit ano. Wala akong pinanghahawakan. Eto ‘yung pinaka kinakatakutan ko. ‘Yung mawawala ka na sa’kin. Pasensya, pero hindi ko magawang tumigil. Sana maintindihan mo.

‘Yung kwento nating dalawa…

Naaalala ko nung unang beses tayong nagkausap eh nung birthday ko nung freshman year natin… Binati mo ako, tapos nagpapalibre ka pa… Hanggang sa pag-uwi ko, nagchat ka pa sa’kin para bumati ulit… Hanggang sa naging araw araw na yung pagc-chat, yung pagt-text. Inaasar pa kita lagi dun sa isa kong kaibigan. Tapos lagi na tayo magkasabay pauwi… Yung kahit tayong dalawa lang okay lang… Hangga’t sa hinihintay mo na akong makasakay. Tapos tatawagan mo ako sa gabi. Kahit may kausap ako, binababa ko kasi alam kong tatawag ka. Unti unti akong napamahal sa’yo. Kahit na ikaw ‘yung taong kinaiinisan ko nung first day of school kasi ang yabang yabang mo. Sabi ko, “Impossibleng magustuhan ko ‘tong lalaki na ‘to. Ang yabang, ang panget pumorma at sobrang magkaiba ‘yung ugali namin.” Pero, wala eh. Isang araw, hindi ka na mawala sa isip ko. Sabi ko noon sa’yo, ayoko muna mag boyfriend kasi nga may naging ka MU ako nung summer tapos iniwanan ako bigla. Pero tinake ko ‘yung risk na ‘yun kasi akala ko iba ka.

Tapos magugulat na lang yung mga kaibigan natin na bigla na lang tayong magho-holding hands. Na isang araw tayo na pala. Hiyang hiya pa ako nung gabing inamin ko sa’yo ‘yung nararamdaman ko. Natatakot ako kasi baka hindi ganun ‘yung nararamdaman mo para sa’kin. Tapos kinabukasan nung gabing ‘yun… Tinanong mo ako kung tayo na ba… Sinabi kong “OO” kahit na ang daming pumapasok sa isip ko. Na sayang yung friendship natin… Paano kapag nagbreak tayo? Paano tayo sa loob ng class? 4 years tayong magiging blockmates tapos ayun…

Naaalala ko dati, hindi tayo mapaghiwalay. Yung halos araw araw tayong magkasama. Kahit sa classroom, kapag free time. Hindi tayo nagsa-sawa sa isa’t isa. ‘Yung mga panahon na wala tayong pakielam sa sasabihin ng mga taong nasa paligid natin, basta tayong dalawa eh, magkasama at masaya. Buong araw na tayong magkasama, paguwi magkausap pa din tayo o magkatext. Kahit walang kwenta yung pinaguusapan okay lang basta naririnig natin yung boses ng isa’t isa. ‘Yung mga trip nating dalawa na kinaiinisan na ng barkada natin, okay lang basta tawa tayo ng tawa. Hindi tayo makapaghintay kapag monthsary natin, ‘yung tipong nag-iipon pa tayong dalawa para lang may mairegalo sa isa’t isa. Aalis tayo kahit parehas tayong walang kapera pera.

Tapos kahit lagi kitang inaaway, hindi mo ako matiis… Kukulitin mo pa din ako hangga’t magbati tayo. ‘Yung mga panahong sasabihin ko sa’yong “Break na tayo” kapag galit na galit ako. Gusto ko lang naman malaman kung ayaw mo talaga akong mawala. Kung pipigilan mo ba ako. Pero nitong mga huli… Nakasanayan mo na eh. Hangga’t sa naging normal na lang sa’tin dalawa ‘yung pagb-break. Ang dami kong beses na sinabing “Ayoko na pagod na pagod na akong intindihin ka, ang hirap hirap.” Pero I gave you all the chances I could. Kasi ang laki laki ng hirap mo sa’kin. Ang dami natin pinagdaanan na nakasurvive tayo. Pero, ngayon, hindi ko alam kung bakit hindi mo maibigay ‘yung chance na hinihingi ko sa’yo. ‘Yung pagkakataon na ipakita sa’yo kung paano nga ba talaga ako magmahal. Pero, ayaw mo na talaga.

Hindi ko alam kung paano nawala ng bigla yung pagmamahal mo. Hindi ko alam kung paano mo nagawa sa’kin lahat ng maling nagawa mo. Ilang beses ko binigay tiwala ko. Pero sinira mo. Sobrang sakit kasi sa lahat ng tao, ikaw pa. ‘Yung nagiisang taong binigyan ko ng tiwala ko. Yung lalaking akala ko hindi ako kayang lokohin at pagsinungalingan. Alam ko nasakal kita, pasensya na, natatakot kasi akong bumagsak ka, ayokong mapabarkada ka sa mga taong may bisyo. Gusto ko maging maayos ka. Ayokong mawala ka sa tabi ko eh. Siguro, nasobrahan na. 

Pero, diba nga sabi ko sa’yo… Kaya kong tiisin lahat ng sakit. Kaya kong kalimutan lahat. Pwede naman tayo ulit magsimula kahit mahirap. Pero yun na nga… Hindi ka sigurado sa kahit ano. Wala akong pinanghahawakan. Eto ‘yung pinaka kinakatakutan ko. ‘Yung mawawala ka na sa’kin. Pasensya, pero hindi ko magawang tumigil. Sana maintindihan mo.

Ito ‘yung pinaka ayaw ko sa lahat. ‘Yung nagpapaalam. Lalo na dun sa taong mahal na mahal ko. Pero kailangan, kasi hanggang nandiyan siya, hindi ako uusad, hindi ako makakamoveon. Mas lalo lang akong masasaktan at mahihirapan. May mga bagay talagang akala mo, pang matagalan na, yun pala, mags-stay lang sandali at iiwanan ka na lang bigla. Ang tagal tagal kong pinagisipan ‘to. Kung papalayain ko na ba siya, o patuloy kong sasaktan sarili ko at sasakalin siya sa akin. Na-realize ko, sobra na pala yung ginagawa ko. Naaawa din ako sa sarili ko kahit papaano. Pero siyempre, andiyan yung takot. Natatakot akong, paano na ako bukas? Kasi… WALA NA SIYA. Sana hindi mo makalimutan ‘yung babaeng nagpakatanga ng sobra para sa’yo. ‘Yung babaeng nagmakaawa at kulang na lang eh, lumuhod ‘wag ka lang lumayo. ‘Yung babaeng sinakripisiyo lahat para sa’yo. At higit sa lahat, YUNG BABAENG MINAHAL KA HIGIT PA SA SARILI NIYA. Pero, binalewala mo. Ayoko mag give up ng ganito… I’m still waiting for your decision.

Ito ‘yung pinaka ayaw ko sa lahat. ‘Yung nagpapaalam. Lalo na dun sa taong mahal na mahal ko. Pero kailangan, kasi hanggang nandiyan siya, hindi ako uusad, hindi ako makakamoveon. Mas lalo lang akong masasaktan at mahihirapan. May mga bagay talagang akala mo, pang matagalan na, yun pala, mags-stay lang sandali at iiwanan ka na lang bigla. Ang tagal tagal kong pinagisipan ‘to. Kung papalayain ko na ba siya, o patuloy kong sasaktan sarili ko at sasakalin siya sa akin. Na-realize ko, sobra na pala yung ginagawa ko. Naaawa din ako sa sarili ko kahit papaano. Pero siyempre, andiyan yung takot. Natatakot akong, paano na ako bukas? Kasi… WALA NA SIYA.

Sana hindi mo makalimutan ‘yung babaeng nagpakatanga ng sobra para sa’yo. ‘Yung babaeng nagmakaawa at kulang na lang eh, lumuhod ‘wag ka lang lumayo. ‘Yung babaeng sinakripisiyo lahat para sa’yo. At higit sa lahat, YUNG BABAENG MINAHAL KA HIGIT PA SA SARILI NIYA. Pero, binalewala mo.

Ayoko mag give up ng ganito… I’m still waiting for your decision.

I’m assuming na iisang anon lang ang nagsend ng lahat ng ‘to sa’kin? Hi, sa’yo! Alam mo, ganyan din sinasabi sa’kin ng lahat ng kaibigan ko. Obvious na obvious naman daw na pinagtatabuyan na ako and wala nang pakielam sakin. Kailangan ko na nga daw i-let go at mag move on. Sinusubukan ko ng paunti unti. Kailangan ko lang naman ngayon, ibalik ‘yung dating ako. Kasi, pakiramdam ko hindi na ako yung sarili ko ngayon. Hopefully, sana maging masaya na ako. Hindi ngayon, pero diba nga, time :) Sobrang maraming salamat dito. Naiiyak ako promise :( Ang sarap sa pakiramdam na may mga ganitong tao. Kahit hindi tayo magkakilala. Huhu. Thank you. I love you na! Hehez. Dapat di ka nag anon. Pero thank you. Hindi mo alam kung paano mo pinagaan yung loob ko! >:D<

I’m assuming na iisang anon lang ang nagsend ng lahat ng ‘to sa’kin? Hi, sa’yo! Alam mo, ganyan din sinasabi sa’kin ng lahat ng kaibigan ko. Obvious na obvious naman daw na pinagtatabuyan na ako and wala nang pakielam sakin. Kailangan ko na nga daw i-let go at mag move on. Sinusubukan ko ng paunti unti. Kailangan ko lang naman ngayon, ibalik ‘yung dating ako. Kasi, pakiramdam ko hindi na ako yung sarili ko ngayon. Hopefully, sana maging masaya na ako. Hindi ngayon, pero diba nga, time :)

Sobrang maraming salamat dito. Naiiyak ako promise :( Ang sarap sa pakiramdam na may mga ganitong tao. Kahit hindi tayo magkakilala. Huhu. Thank you. I love you na! Hehez. Dapat di ka nag anon. Pero thank you. Hindi mo alam kung paano mo pinagaan yung loob ko! >:D<